วันที่ 28 กุมภาพันธ์
บทอ่านที่ 1 (ปฐมกาล 15:5-12, 17-18)
บทอ่านที่ 2 (ฟิลิปปี 3:17-4:1)
พระวรสาร (ลูกา 9:28-36)
พวกเราคงจำกันได้ เมื่อประมาณ ๖ ปีที่ผ่านมาได้เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ คลื่นสึนามิ ทางตอนใต้ของประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้านของเรา มีผู้คนเป็นจำนวนมากที่เสีียชีวิตลง ซึ่งความเสียหายและผลกระทบก็ยังคงก้องอยู่ในความรู้สึกของพวกเราหลายคน
เมื่อเดือนที่ผ่านมกราคมที่ผ่านมา พวกเราก็คงจำกันได้ถึงข่าวโศกนาฏกรรม แผ่นดินไหวครั้งที่เลวร้ายที่สุดในรอบ ๒๐๐ ปีที่ผ่านมาที่คร่าคนเป็นแสน ๆ ที่ประเทศเฮติ และอีกหลาย ๆ ข่าวที่ดัง ๆ ที่ช๊อคคนทั้งโลก และหลายเหตุการณ์ที่ได้เปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ของหลาย ๆ ประเทศ
ข่าวดัง ๆ แบบนี้เองที่ยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของเรา หลายครั้งก็ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเราแต่ละคนจนที่ยากจะลืมเลือนได้
ในทำนองเดียวกัน ถ้าพวกเราพิจารณาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบทพระวรสารประจำวันอาทิตย์นี้ ในเหตุการณ์ตอนที่พระเยซูเจ้าได้ทรงจำแลงพระองค์ต่อหน้าบรรดาสานุศิษยของพระองค์เอง ลองจินตนาการดูว่า ถ้าพวกเราอยู่ในเหตุการณ์นี้กับ ท่านนักบุญเปโตร ท่านนักบุญยอห์น และท่านนักบุญเจมส์ พวกเราเองก็คงอยู่ในสภาพที่ตกใจ และคงประหลาดใจจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
